Δημοσιογραφική Εστία, 21 Οκτωβρίου 2024
Αγαπητοί συμπατριώτες,
Απόψε νιώθω χαρά και τιμή που βρίσκομαι ανάμεσά σας και που μου απονέμεται αυτό το σημαντικό βραβείο προς τιμήν των δύο σημαντικών ονομάτων του κυπριακού γυναικείου κινήματος, της Κλειώς Χριστοδουλίδου και της Κατίνας Νικολάου. Ευχαριστώ την οικογένεια της ΠΟΓΟ που με τίμησε με αυτό το βραβείο και μας έφερε μαζί στη σημερινή εκδήλωση. Εμείς, ως κυπριακός λαός, έχουμε υποστεί πόνο που είναι δύσκολο τόσο να εξηγηθεί όσο και να κατανοηθεί. Χάσαμε τους αγαπημένους μας. Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας, τους τόπους μας. Κάποιοι από εμάς δεν γνωρίζουν ακόμη τι απέγιναν οι αγαπημένοι τους που αγνοούνται. Δεν μπορέσαμε ακόμη να επιστρέψουμε στα σπίτια μας, στους τόπους μας.
Εγώ επίσης είμαι μία από τις χιλιάδες Κύπριες που έχασαν τους αγαπημένους τους και τα σπίτια τους. Έζησα πολύ δύσκολες μέρες, πάλεψα με τον πόνο. Ωστόσο, καθώς βίωνα αυτόν τον πόνο και αγωνιζόμουν με αυτές τις δυσκολίες, έμαθα και τα μαθήματα που έπρεπε να πάρω. Το μάθημα που πήρα μου έδειξε ότι η έχθρα έφερε καταστροφές στον κυπριακό λαό και ότι η ειρήνη είναι απαραίτητη για να μπορέσει ο κυπριακός λαός να βάλει τέλος σε αυτήν την έχθρα. Έκανα αυτό το μάθημα τρόπο ζωής και προσπάθησα όσο μπορούσα να εξηγήσω την ανάγκη της ειρήνης. Τι άλλο έφερε η έχθρα στον κυπριακό λαό εκτός από καταστροφές; Οι αγαπημένοι μας σκοτώθηκαν, η χώρα μας διαιρέθηκε, τα σπίτια μας και οι τόποι μας μας απαγορεύθηκαν.
Η ειρήνη είναι δύσκολη. Απαιτεί προσπάθεια, θυσία, ενσυναίσθηση, συγχώρεση, και το πιο σημαντικό απ’ όλα, απαιτεί λογική και καρδιά. Μόνο αν αποκτήσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά, ο λαός μας θα γίνει φιλειρηνικός και θα μπορέσουμε να ζήσουμε ειρηνικά μαζί στην κοινή μας πατρίδα.
Ο κυπριακός λαός έχει ανάγκη από ειρήνη. Ιδίως τώρα που νέοι πόλεμοι μαίνονται δίπλα μας. Ιδίως τώρα που γυναίκες και παιδιά δίπλα μας βιώνουν καθημερινά τρομερό πόνο. Όταν η ανάγκη για ειρήνη είναι τόσο μεγάλη, εμείς ως γυναίκες του κυπριακού λαού πρέπει να ενωθούμε και με ενότητα ψυχής και χεριών να αγωνιστούμε για την ειρήνη. Οι γυναίκες είναι πάντα και παντού τα θύματα του πολέμου. Λόγω των γεγονότων που συνέβησαν στη χώρα μας, οι γυναίκες και από τις δύο πλευρές υπέστησαν πόνο. Άλλα, και οι δύο πλευρές προσπάθησαν να κρύψουν τις δυσκολίες και τα βάσανα που βίωσε η άλλη πλευρά, ενώ παράλληλα εξέφραζαν έντονα τον πόνο της δικής τους κοινότητας. Ωστόσο, ο πόνος είναι κοινός, όπως και η χώρα μας. Ο πόνος της μιας πλευράς δεν είναι ούτε λιγότερος ούτε περισσότερος από τον πόνο της άλλης.
Αφιερώνω αυτό το βραβείο, που μου απονεμήθηκε, στην εγγονή μου Νιλέι και σε όλα τα παιδιά της Κύπρου, με την ευχή οι μελλοντικές γενιές να ζήσουν μέσα στην ειρήνη. Σας ευχαριστώ όλους και σας στέλνω την αγάπη μου.
Άπλωσα το χέρι μου σε σένα
Άνοιξε την καρδιά σου για μένα
Τότε θα φύγουν τα συρματοπλέγματα
Τότε θα ανθίσουν της ειρήνης τα λουλούδια