Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Γυναικείο Κίνημα της ΠΟΓΟ για την τιμή που μου κάνει να με τιμήσει με αυτό το σημαντικό βραβείο που φέρει το όνομα δύο καταξιωμένων γυναικών, της «Κλειώ Χριστοδουλίδου και της Κατίνα Νικολάου».
Νοιώθω περήφανη γιατί είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω από κοντά την Κατίνα Νικολάου σε εκδηλώσεις της ΠΟΓΟ Αμμοχώστου τα πρώτα χρόνια μετά την προσφυγοποίηση μας.
Βέβαια θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε ο λόγος της βράβευσης μας και να μην χρειαζόμαστε τέτοιες τιμές. Πριν 50 χρόνια ζούσαμε ευτυχισμένοι στο χωριό μας την Άσσια. Με το προδοτικό πραξικόπημα της ΕΟΚΑ Β και τη τουρκική εισβολή που ακολούθησε, όλα ανατράπηκαν. Από μια ευτυχισμένη οικογένεια που είμαστε, βρεθήκαμε στους 5 δρόμους. Χάθηκαν όλοι οι άντρες της οικογένειας μου μαζί με 2 μου ξαδέλφια.
Όταν μένεις μόνη σου 21 χρονών, με το γιό μου τον Φράγκη 22 μηνών, και μια μάνα άρρωστη, χωρίς το πατέρα μου, το σύζυγο, τα 3 αδέλφια μου, σε τόπους άγνωστους, με άγνωστο κόσμο, χρειάζεται πολλή προσπάθεια να συνειδητοποιήσεις τι έγινε. Να βρεις τη δύναμη να σταθείς στα πόδια σου. Το παιδί χρειαζόταν φροντίδα και στήριξη. Περάσαμε δύσκολα, συνειδητοποιώντας κάθε μέρα τι έγινε, πως χάθηκαν όλοι και δεν ξέραμε τι απέγιναν.
Θυμούμαι κάθε στιγμή από την ώρα του εντοπισμού μας και τη σύλληψη μας στην Άσσια από τους Τούρκους στρατιώτες και όλα όσα συνέβησαν μέχρι την απελευθέρωση μας. Θυμούμαι όταν φτάσαμε στο γκαράζ Παυλίδη όπου μείναμε μερικές μέρες. Μια μέρα μας φόρτωσαν στα λεωφορεία και μας πήγαν στο Λήδρα Πάλας. Ελεύθεροι!!! Το λεωφορείο περνούσε από τους δρόμους της Λευκωσίας και είδα το κόσμο που κυκλοφορούσε και κάθονταν στα καφέ. Σκέφτηκα ότι εδώ η ζωή συνεχίζεται, για μας όμως σταμάτησε!
Μας πήραν στο Δημοτικό Σχολείο Στροβόλου, μας έδωσαν κάμπετ να κοιμηθούμε. Εκεί μείναμε 3-4 νύκτες, μετά ήρθε ο θείος μου και μας πήρε σπίτι του στην Ορμήδεια όπου έμενα άλλα 50 άτομα. Από τις πρώτες μέρες ξεκίνησαν να πηγαίνω στα περβόλια με την νούννα μου. Ένα χρόνο δούλευα στα χωράφια και μετά πήγαμε στη Λάρνακα. Γύρισα τη γειτονιά και τους είπα ότι ξέρω να ράβω ρούχα και έτσι είχα τους πρώτους μου πελάτες.
Το 1976-1977 μεταφερθήκαμε στο Τσιακκιλερό σ’ένα σπιτάκι μόνοι μας. Ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μας συμβεί, γιατί ο Συνοικισμός κατοικείτο από πρόσφυγες που κατάγοντας από 65 χωριά. Οι περισσότεροι είχαν αγνοούμενους και πεσόντες. Εκεί βρήκαμε κόσμο που αλληλοκαταλαμβαινόμαστε. Εκεί βρήκα δουλειά στο Συνεργατικό Υφασματοπωλείο στο οποίο δούλεψα για 43 χρόνια.
Ο γιός μου έπαιζε όλη μέρα στις χωράφες με τα άλλα παιδιά. Εκεί οργανωθήκαμε, άρχισε να κτίζεται ο σύλλογος μας ο Μαραθώνας, έγινε πόλος έλξης για όλη τη νεολαία, Εκεί ξεκινήσαμε τις εκδηλώσεις με την ΕΔΟΝ με την ΠΟΓΟ, με το ΑΚΕΛ, συνεδριάσεις, κινητοποιήσεις, πορείες, διαμαρτυρίες.
Εκεί γνώρισα και το Σπύρο, το δεύτερο μου σύζυγο που στάθηκε δίπλα στο γιό μου σαν πραγματικός πατέρας. Θέλω να ευχαριστήσω όλη την οικογένεια Ζησίμου γιατί βρήκαμε, εγώ και ο γιός μου, μια τεράστια αγκαλιά από αδέλφια, θείες, θείους, ξαδέλφια. Όλοι μας αγκάλιασαν με αγάπη. Σίγουρα δεν αντικατέστησαν την οικογένεια που έχασα, που πάντα κρατώ με πόνο στο νού και την καρδιά μου. Να εκφράσω τη χαρά μου γιατί ήρθαν στη ζωή μου τα 4 μου παιδιά με τις οικογένειες τους, το Φράγκη, τον Αντρέα, τη Γεωργία και τη Κρίστια και τα 7 μου εγγόνια.
Τα οστά των αγνοουμένων μας εντοπίστηκαν και τον Οκτώβρη του 2013 έγιναν οι κηδείες τους αλλά δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα τα οστά του εξάδελφου μου Χριστάκη.
Ευχή μου και αγωνία μου είναι το μέλλον του τόπου μας και γενικά του κόσμου. Η γη είναι αρκετά μεγάλη για να μας χωρέσει όλους και αρκετά πλούσια να μας χορτάσει. ΣΤΑΜΑΤΉΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ …ΣΤΑΜΑΤΉΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ. Αυτοί που διατάσσουν πολέμους και καταστροφές, τα παιδιά τους τη νύκτα κοιμούνται στα κρέββατια τους, είναι οι λαοί όμως που πληρώνουν τις αποφάσεις τους με τη ζωή τους, με τις καταστροφές, τη φτώχεια και την εξαθλίωση που ακολουθεί.
Συγχαίρω την ΠΟΓΟ για την καθιέρωση αυτού του Βραβείου και ευχαριστώ ξανά για την τιμή που μου έγινε απόψε.