Αγαπητές Συντρόφισσες,
Αγαπητοί σύντροφοι
Αγαπητή Συντρόφισσα Σκεύη Γενική Γραμματέα της ΠΟΓΟ, Αγαπητή Ελένη Ευαγόρου, Οργανωτική Γραμματέα, Αγαπητές φίλες της επιτροπής της ΠΟΓΟ, και όλες εσείς που είχατε την σκέψη για την βράβευση, σας ευχαριστούμε.
Αυτή η τιμή για την προσφορά μας στις γραμμές του τιμημένου και μεγάλου πανεπιστημίου που είχα την τύχη να είμαι μέλος του για 68 ολόκληρα χρόνια, στο κόμμα του εργαζόμενου λαού το ΑΚΕΛ.
Από μέλος του ΑΚΕΛ ξεκίνησα αυτή την εξηνταοκτάχρονη πορεία το 1956, πάντοτε με στόχο μια καλύτερη ζωή όχι μόνο για μένα αλλά για όλο το κόσμο. Με καθοδήγηση τον Μαρξισμό -Λενινισμό, τα ιδεώδη της δικαίωσης των εργαζομένων, των αγροτών και όλων των αδικημένων από το καπιταλιστικό σύστημα. Μαζί με τέσσερα κορίτσια, την Κατίνα Ορφανίδου, την Γεωργία Γεωργίου, την Αντρούλλα Ορφανίδου και την Αντωνία Ζιύτη η οποία δεν είναι μαζί μας μιας και έφυγε πολύ νωρίς από την Ζωή.
Αγαπητές φίλες στην ηλικία που είμαστε σήμερα ακόμα ακούραστες όπως τότε ψυχικά, αν και σωματικά έχουμε κουραστεί, ο νους και η καρδιά μας είναι εδώ για να σας δείχνουμε τον δρόμο. Όχι για να μας ακολουθήσετε αλλά για να πάτε μπροστά γιατί ο αγώνας συνεχίζεται. Σήμερα θέλω να σταθώ σε αυτό. «Η Ειρήνη μας αφορά» , όπως γράφει ένα βιβλίο που μας δώσατε πρόσφατα. Ειδικά αυτό τον καιρό την χρειαζόμαστε τόσο πολύ. Στην γειτονιά μας γεννιέται πόλεμος, το φασιστικό Ισραήλ σκοτώνει καθημερινά χωρίς λόγο. 6 χιλιάδες παλαιστίνιοι χωρίς να φταίξουν έχουν σκοτωθεί, 4000 χιλιάδες παιδιά νεκρά και η επιβίωση πολύ δύσκολη, χωρίς νερό, τροφή, χωρίς φάρμακα.
Αγαπητές φίλες και συντρόφισσες με αυτή την εκδήλωση μου θυμίσατε το καιρό που δεν με έβλεπε το σπίτι μου, πολλές φορές ούτε τα παιδιά μου ενώ η μάνα μου έλεγε « πάλι θα φύγεις , πάλι μόνη μου θα είμαι.» Στο ΑΚΕΛ στις συσκέψεις που δεν τελείωναν μέχρι πολύ μετά τα μεσάνυχτα με τους συντρόφους όλοι μαζί να κρατούμε το κόμμα δυνατό και στις χαρές και στις λύπες.
Στην ΠΟΓΟ, δώσαμε πολλές μάχες ως γυναίκες. Στα Περβόλια, μετά το κλείσιμο της Κολεκτίβας οι σύντροφοι σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους μαζί με τις γυναίκες τους, γυναίκες προοδευτικές και πρωτοπόρες με αποτέλεσμα την διάλυση της γυναικείας οργάνωσης. Μερικές συγχωριανές που έμειναν δεν μπόρεσαν να οργανωθούν μόνες τους για να μεγαλώσει η ομάδα μας γιατί δεν υπήρχαν νέες για να τις στηρίξουν. Θυμάμαι την Σταυρούλα Γεωργίου, μια μεγάλη συνδικαλίστρια να καθοδηγεί τις εργάτριες στην δουλειά για τα ωράρια και τους μισθούς πλάι πλάι με τους άντρες συνδικαλιστές. Η Βασιλού Βασίλη ήταν κτηνοτρόφος και κάθε 1η Ιουνίου, παγκόσμια μέρα παιδιού, έφερνε γάλα, άναβε την μηχανή της, μια μεγάλη κατσαρόλα , την γέμιζε γάλα και όλα τα παιδιά με τα φλυτζάνια τους έρχονταν για να πάρουν φρέσκο γάλα. Η Βασιλού δεν είχε παιδιά και όταν έβλεπε πόσο χαρούμενα ήταν τα παιδιά ήταν και η ίδια τόσο χαρούμενη, δεν θα ξεχάσω ποτέ το όμορφο χαμόγελο της και τα μάτια της που έλαμπαν.
Μαζί με την Μαρία Ορφανίδου, την Κατίνα Ρωτή, την Άννα Μωυσέως ,μέλη της κομματικής ομάδας, την Αγνή Τσαγγαρίδη και την Αγάθη Χρίστου ξεκινήσαμε να στήσουμε την ΠΟΓΟ. Εδώ άρχισε το όνειρο η γυναίκα να πάρει αυτό που της αξίζει, να πάρει την τύχη στα χέρια της, έχοντας την δύναμη να ανέβει στα πιο ψηλά δωμάτια της πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής διεκδικώντας Ισότητα και Ισομισθία.
Στην ΕΚΑ, την αγροτική οργάνωση, μαζί με τον αξέχαστο Χαμπή Μιχαηλίδη και τον αγαπημένο Κυριάκο Κακουλή έδωσα πολλούς αγώνες με όλες τις δυνάμεις μου. Τώρα θα με ρωτήσετε Γιατί? Γιατί και εγώ είμαι αγρότισσα και αν μου δινόταν δεύτερη ευκαιρία στην ζωή πάλι αγρότισσα θα επέλεγα να είμαι. Η δουλειά της αγρότισσας είναι η πιο όμορφη δουλειά, μια δουλειά μέσα στην φύση, στην κάψα του καλοκαιριού να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου την Γη για να καρπίσει και τον χειμώνα να βρέχεσε, να παγώνεις και αυτή η Γη να δροσίζεται και να παράγει. Να γυρνάς σπίτι με όλα τα καθήκοντα του νοικοκυριού και με την τόση κούραση να είσαι μάνα και δασκάλα γιατί το καλύτερο σχολείο είναι η οικογένεια. Η γυναίκα αγρότισσα παρόλα τα όσα προσφέρει είναι η πιο αδικημένη. Περιμένει από την Φύση και την Γη να ανταμείψουν τους κόπους της, τις αγωνίες της αλλά μια κακοκαιρία μπορεί να φέρει την καταστροφή και να χαθούν όλα και πάλι εμείς οι αγρότες, οι αγρότισσες να αρχίσουμε από την αρχή με την ίδια αγάπη και υπομονή κάθε φορά προς την μάνα Γη.
Το 1979 έγιναν οι πρώτες εκλογές γιατί για όσες, όσους δεν θυμάστε οι κοινοτάρχες και τα συμβούλια μέχρι τότε ήταν διορισμένα. Σε αυτές τις εκλογές μου έγινε και πρόταση για υποψηφιότητα. Χωρίς Δεύτερη σκέψη δέχτηκα και απαίτησα από την κοινότητα να μου επιτραπεί γιατί πίστεψα στην δύναμη που έχουμε σαν γυναίκες, γιατί ήξερα ότι αξίζει της γυναίκας να έχει λόγο και άποψη παντού και να είναι ΙΣΗ.
Ίσες ευκαιρίες, ίση αντιμετώπιση στην ζωή, Ίσα δικαιώματα σε όλα και για αυτό έχουμε ακόμα να δώσουμε πολλούς αγώνες. Εμπρός φίλες νέες, μπροστάρισες γιατί τίποτα δεν μας χαρίζεται, τα παίρνουμε με αγώνες. Δεν επαιτούμε αντιθέτως απαιτούμε ισότητα, ισομισθία και αναγνώριση δικαιωμάτων. Καμία μόνη, όλες μαζί. Μία μόνη ποτέ, ενωμένες μαζί πάντα εργάτριες, αγρότισσες, επιστημόνισες.
Αγαπητές φίλες και συντρόφισσες αυτή η εκδήλωση είναι γιορτή για μάς. Είναι απόδειξη της αγάπης σας σε εμάς που δώσαμε τόσους αγώνες μαζί γιατί ήταν αναγκαίος ο αγώνας.
Σας ευχαριστώ και εύχομαι κάθε πρόοδο σε όλες εσάς που δίνετε καθημερινά αγώνες για όλες τις γυναίκες. Σας αγαπάμε όλες με την καρδιά μας.