Γράφει η Άντρη Μιχαήλ Μολέσκη, Επαρχιακή Γραμματέας ΠΟΓΟ Λάρνακας
Σε μια κοινωνία όπου ο φόβος επιχειρεί να γίνει κανονικότητα, και το σύστημα προσπαθεί να μας πείσει πως η αδικία εις βάρος των γυναικών είναι αναπόφευκτη και φυσιολογική, η ΠΟΓΟ είναι η φωνή που αντιστέκεται, πρωτοπορεί και ταυτόχρονα καθοδηγεί τη σύγχρονη γυναίκα. Απόδειξη είναι η 75χρονη ιστορία της που γράφτηκε μέσα από αγώνες, σε δρόμους και πλατείες, σε σπίτια Λαϊκών οικογενειών, σε χώρους δουλειάς, σε δομές όπου οι γυναίκες απαιτούσαν όχι μόνο ορατότητα, αλλά δικαιοσύνη.
Από τα πρώτα χρόνια της μέχρι σήμερα, η ΠΟΓΟ συνδέθηκε με τις πραγματικές ανάγκες των γυναικών: την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, την εργασία. Δεν επέλεξε ποτέ τον εύκολο δρόμο των ωραίων λέξεων χωρίς πράξη. Διάλεξε την πλευρά των γυναικών που παλεύουν.
Στη σημερινή εποχή, αυτή η πλευρά δοκιμάζεται ξανά. Η ακρίβεια τσακίζει τα νοικοκυριά, η έλλειψη κρατικών δομών φροντίδας φορτώνει στις γυναίκες αόρατα βάρη, η εργασιακή επισφάλεια βαθαίνει, η βία αυξάνεται. Η γυναίκα καλείται να είναι η «υπερήρωας» – εργαζόμενη, μητέρα, φροντίστρια, επαγγελματίας . Και όλα αυτά σε μια κοινωνία που της στερεί τα εργαλεία για να σταθεί όρθια. Και να τα καταφέρει .Σε μια κοινωνία που τη θέλει ήσυχη βολική και σιωπηλή.
Αυτή την κατάσταση είναι που θέλουμε ως ΠΟΓΟ να ανατρέψουμε.
Όχι με θεωρίες, αλλά με πράξεις. Στο πλευρό της εργαζόμενης που απολύεται όταν μείνει έγκυος. Στο πλευρό της γυναίκας που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της. Στο πλευρό της νεαρής που δουλεύει για 800 ευρώ ίσως και χωρίς ασφάλιση. Στο πλευρό της γυναίκας που δίνει μάχη για να φύγει από έναν κακοποιητικό δεσμό. Στο πλευρό της μετανάστριας που παλεύει διπλά για να επιβιώσει. Στο πλευρό της επαγγελματία που αδικείται λόγω φύλου.
Το σημερινό πρόσταγμα της ΠΟΓΟ δεν είναι μόνο μια σειρά αιτημάτων. Είναι η φωνή των γυναικών που, παρά την κούραση, δεν το βάζουν κάτω. Που κοιτούν γύρω τους και βλέπουν ότι τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν σηκωθούν οι ίδιες. Που αναγνωρίζουν ότι η αλλαγή δεν είναι υπόθεση ατομική, αλλά συλλογική. Που καταλαβαίνουν ότι το «μαζί» είναι πιο δυνατό από το «μόνη».
Το Γυναικείο κίνημα της ΠΟΓΟ δεν γεννήθηκε στη θεωρία. Γεννήθηκε μέσα από την εμπειρία. Από τις πρώτες απεργίες που έφεραν τις γυναίκες στο προσκήνιο. Από τις πορείες ενάντια στο πόλεμο και τη βία. Από τις συλλογικές παρεμβάσεις ,στις γειτονιές, στις ενορίες και στις κοινότητες. Αυτή ήταν, είναι και πρέπει να παραμείνει η ΠΟΓΟ.
Το σημερινό πρόσταγμα λοιπόν της οργάνωσης απαιτεί συλλογικούς αγώνες. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος απέναντι στη βία που θερίζει, απέναντι στην ακρίβεια που εξουθενώνει, απέναντι σε πολιτικές που βλέπουν τις γυναίκες ως «οικονομικούς δείκτες» και όχι ως ανθρώπους.
Όταν καταρρέουν οι δομές φροντίδας, θα χτίσει τη δική του αλληλεγγύη και ταυτόχρονα θα απαιτήσει κρατική παρέμβαση. Όταν η εργασία γίνεται βραχνάς, θα σταθεί στην στη πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων. Όταν οι ανισότητες διευρύνονται, θα υψώσει συλλογικό ανάστημα. Όταν τα σεξιστικά πρότυπα αναπαράγονται και προβάλλονται, θα αντιδράσει ομαδικά και υπεύθυνα. Όταν η έμφυλη βία αυξάνεται, η ΠΟΓΟ θα γίνει ασπίδα προστασίας αλλά και φορέας απαίτησης τιμωρίας και δικαιοσύνης.
Η συμπόρευση λοιπόν με την ΠΟΓΟ είναι ο τρόπος να πεις ότι δεν αποδέχεσαι την αδικία σαν φυσικό φαινόμενο. Ότι δεν θα δεχτείς να σε πείσουν πως αξίζεις λιγότερα. Ότι ο δρόμος, η πλατεία, η συνέλευση, η συλλογική δράση είναι το μέσο για να αλλάξεις την κατάσταση.
Κι αυτό το πρόσταγμα απευθύνεται σε όλες: στις γυναίκες που ζουν με το άγχος της επόμενης μέρας, στις γυναίκες που ασφυκτιούν από ρόλους που δεν διάλεξαν, στις γυναίκες που θέλουν δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια.
Στο δρόμο, στη ζωή, στον αγώνα.