Γράφει η Αγγέλα Ιωάννου, Πρόεδρος ΟΡΦΕΑ Λευκωσία – Μέλος Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΓΟ
Σήμερα παρά ποτέ θα έπρεπε να αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη μιας κοινωνίας δικαιότερης χωρίς ταξικές, κοινωνικές ή άλλες διακρίσεις λόγο θρησκείας, χρώματος ή φύλου. Αυτός ο δρόμος όμως φαίνεται να είναι μακρύς και δύσκολος.
Κανένας δεν μπορεί να συζητά για την παρουσία της γυναίκας στα Διοικητικά ενός σωματείου χωρίς να το συνδέσει με την ισότητα, την ισοτιμία και την χειραφέτηση της γυναίκας. Επίσης θεωρώ ότι ως θέμα αφορά εξίσου γυναίκες και άνδρες καθώς σχετίζεται άμεσα με την οικογενειακή ζωή, και πως μέσα στην οικογένεια αντιλαμβάνονται τον ρόλο της γυναίκας ως συζύγου, μητέρας, κόρης ή ακόμα και το πως ως γονείς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Η διαφοροποίηση των κοινωνικών ρόλων στο εσωτερικό της οικογένειας δεν έχει να κάνει με την νομοθεσία, ούτε με τις διευκολύνσεις που προσφέρει το κράτος και η Τοπική Αυτοδιοίκηση και αναφέρομαι στην ουσία του θέματος. Για μένα η ουσία του θέματος είναι να περάσει στην συνείδηση των γυναικών και των ανδρών ότι οι γυναίκες μπορούν το ίδιο καλά με τους άντρες, και αυτό πιστεύω ακράδαντα ότι μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την εκπαίδευση.
Η εκπαίδευση κατά την άποψη μου έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στα θέματα ισότητας των φύλων στην οικογένεια, στην εργασία, στον αθλητισμό και στην κοινωνία ευρύτερα εντάσσοντας την διάσταση του φύλου στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Φυσικά είναι σημαντικό να υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές φύλαξης παιδιών που να είναι προσιτές οικονομικά σε όλους τους γονείς και τούτο πρέπει να γίνεται μέσα από προγράμματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του κράτους.
Στην Κύπρο εξακολουθεί να υπάρχει άνιση και ανισόρροπη συμμετοχή μεταξύ ανδρών και γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, στην κατάληψη διευθυντικών θέσεων, στο νοικοκυριό και στα οικογενειακά καθήκοντα, πόσο μάλλον στο ποδόσφαιρο, που είναι ο δικός μου τομέας και που θεωρείτε ένα άθλημα κατεξοχήν «ανδρικό».
Σε ότι αφορά ειδικά το ποδόσφαιρο οι άνδρες από την ώρα που θα γεννηθούν το πρώτο δώρο τους είναι μια μπάλα και από πολύ μικρή ηλικία είναι η εγγραφή τους σε ακαδημία ποδοσφαίρου. Για τις γυναίκες είναι κάτι για το οποίο μαθαίνεται σταδιακά και σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το πώς θα αντιμετωπίσουν στην οικογένεια ένα κορίτσι που του αρέσει το ποδόσφαιρο.
Στην δική μου περίπτωση νομίζω ότι κανένα από την οικογένεια μου δεν εξέπληξε το γεγονός ότι ασχολήθηκα με το ποδόσφαιρο. Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που το ποδόσφαιρο αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας μας, θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να ακολουθώ τον πατέρα και τον αδελφό μου στο γήπεδο και αργότερα να πηγαίνω με τα δικά μου παιδιά, έτσι όταν ανάλαβα την προεδρία του ΟΡΦΕΑ σε μια δύσκολη περίοδο για τον σύλλογο, δεν εξέπληξε κανένα.
Αναλαμβάνοντας την Προεδρία του ΟΡΦΕΑ ένας καλός μου φίλος μου είπε «ξέρεις ότι είσαι πιο σπάνιο είδος και από την χελώνα Καρέτα Καρέτα! Στην Κύπρο ειδικά δεν υπάρχει άλλη γυναικά που να εκλέγετε και μάλιστα ομόφωνα να διοικά τους άντρες». Μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο είναι και τι ακριβώς σημαίνει για την κυπριακή κοινωνία μια γυναικά να είναι ο ηγέτης ενός ποδοσφαιρικού σωματείου. Ένιωσα ότι κουβαλούσα ένα τεράστιο βάρος στους ώμους μου και ότι δεν είχα άλλη επιλογή από το αποδείξω σε όλους ότι «μπορώ»! Να το αποδείξω για μένα αλλά και για τις άλλες γυναίκες που θα ήθελαν να ασχοληθούν με τα διοικητικά των ομάδων τους.
Μια γυναίκα ίσως να είναι πιο ευνοημένη από το γεγονός ότι μπορεί να τραβήξει την προσοχή των ανδρών όταν μιλάει για πράγματα που τους αφορούν. Δεν γίνεται όμως να μείνεις μόνο στο γεγονός ότι είσαι γυναίκα και τραβάς την προσοχή γιατί αποκτάς άμεσα ημερομηνία λήξης. Χρειάζεται πολύ και σκληρή δουλειά, σοβαρότητα και επιμονή για να κερδίσεις το σεβασμό και να αποδείξεις ότι αξίζεις.
Χαίρομαι γιατί πιστεύω ότι τα κατάφερα. Σίγουρα όχι μόνη μου. Πάντα με την συνεργασία των άλλων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΡΦΕΑ. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΡΦΕΑ τα τελευταία χρόνια υπάρχει ακόμα μια γυναίκα.
Πιστεύω ότι οι γυναίκες που ασχολούνται σοβαρά με το ποδόσφαιρο και θέλουν να διακριθούν είτε ως παράγοντες στα διοικητικά των ομάδων, είτε ως αθλήτριες ή δημοσιογράφοι ή ακόμα και ως απλοί φίλαθλοι μπορούν. Είναι θέμα σκληρής δουλειάς, επιμονής και υπομονής. Η είσοδός τους στο χώρο γίνεται ολοένα και πιο εύκολα αποδεκτή από τον ανδρικό πληθυσμό.
Βέβαια είναι μεγάλη ακόμα η απόσταση που πρέπει να διανύσουμε, ωστόσο τα πρώτα σημαντικά βήματα έχουν γίνει. Σίγουρα και από την πλευρά των γυναικών αλλά και από την πλευρά των αντρών πρέπει να υπάρχει θέληση και πολύ υπομονή ακόμα για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Εφ’ όσον όμως βλέπουμε ότι αυξάνεται συνεχώς η επιθυμία για ενεργό συμμετοχή των γυναικών στο χώρο του ποδοσφαίρου, πρέπει και οι άντρες από την πλευρά τους όχι μόνο να αποδεχτούν το γεγονός, αλλά και να ενθαρρύνουν αυτή την κίνηση. Από την εμπειρία μου μπορώ να πω ότι οι άντρες σταδιακά, εκτιμούν θετικά και αποδέχονται την παρουσία των γυναικών σε διάφορες θέσεις του ποδοσφαίρου.
Σε ότι αφορά το ίδιο το ποδόσφαιρο θεωρώ ότι οφείλει να γίνει πιο ελκυστικό για ολόκληρη την οικογένεια. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για να γίνει αυτό είναι να εξαλειφθεί η βία στα γήπεδα, έτσι όλη η οικογένεια να μπορεί να πηγαίνει στο γήπεδο και το ποδόσφαιρο να γίνει ένα μέσο ψυχαγωγίας. Όταν ολόκληρη η οικογένεια απολαμβάνει με ασφάλεια το ποδόσφαιρο ή και το αθλητισμό γενικότερα θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην καλύτερη κατανόησή του και στην κατάργηση προκαταλήψεων και αναχρονιστικών αντιλήψεων.