Σήμερα αποχαιρετούμε τη Νίτσα Αριστοδήμου.
Μια γυναίκα που ανήκει σε εκείνη τη γενιά που χωρίς θόρυβο άφησε βαθύ αποτύπωμα.
Γεννήθηκε το 1933 στον Αρακαπά, σε μια Κύπρο φτωχή σε υλικά μέσα αλλά πλούσια σε ανθρώπους με όραμα. Σε μια εποχή που οι γυναίκες είχαν ελάχιστες δυνατότητες πρόσβασης στη μόρφωση, η Νίτσα επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της γνώσης και σπούδασε δασκάλα. Όχι μόνο για να διδάξει γράμματα, αλλά για να υπηρετήσει αξίες. Για να καλλιεργήσει συνειδήσεις.
Μαζί με τον αγαπημένο της σύζυγο, με τον οποίο μοιράζονταν κοινές ιδέες, πίστη στον άνθρωπο και βαθιά αφοσίωση στις αξίες της Αριστεράς, πορεύτηκαν σε χρόνια δύσκολα. Χρόνια διώξεων και εξοριών. Ως εκπαιδευτικοί, στάλθηκαν σε απομακρυσμένες κοινότητες, όχι ως τιμωρία, αλλά τελικά ως προσφορά. Γιατί εκεί, μακριά από τα κέντρα, η παρουσία τους έγινε στήριγμα και φως.
Η Νίτσα Αριστοδήμου υπήρξε άνθρωπος λεπτός και ευγενής. Με βαθιά καλλιέργεια, πνευματική συγκρότηση και σπάνια σεμνότητα. Δεν διεκδίκησε ποτέ τον πρώτο ρόλο, κι όμως ξεχώριζε. Από εκείνες τις γυναίκες που επηρεάζουν με τη σκέψη τους, με τον λόγο τους, με τη στάση ζωής τους.
Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, και μία από τις γυναίκες που ξεχώρισαν στην πολιτική ζωή του τόπου. Σε χρόνια που η πολιτική παρέμενε ανδροκρατούμενη, η παρουσία της δεν ήταν διακοσμητική· ήταν ουσιαστική, σταθερή και βαθιά πολιτική.
Στο Γυναικείο Κίνημα ΠΟΓΟ υπηρέτησε ως μέλος της συντακτικής επιτροπής της Κυπρίας, του μηνιαίου περιοδικού που για δεκαετίες έφτανε σε κάθε γωνιά της Κύπρου. Ένα περιοδικό που αποτέλεσε για χιλιάδες γυναίκες χώρο έκφρασης, ενημέρωσης και ενδυνάμωσης. Μαζί με τη Μαρούλα Θεοδοσιάδου, την Μαρούλα Πυλιώτη και τη φίλη της Λήδα, υπήρξαν οι πνευματικές γυναίκες της ΠΟΓΟ. Γυναίκες που σφράγισαν με τη σκέψη και τη γραφή τους τα κείμενα της Οργάνωσης, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση ιδεών, θέσεων και πολιτικού λόγου.
Συγκινητική είναι η μαρτυρία του γιου της, που θυμάται τον εαυτό του παιδί στο αυτοκίνητο, μαζί με τη μητέρα του και την τότε Επαρχιακή Γραμματέα ΠΟΓΟ Λεμεσού, την αείμνηστη Τούλα Κοσμά, να γυρνούν τα χωριά της Λεμεσού. Να οργανώνουν γυναίκες, να στήνουν εκδηλώσεις, να μιλούν για δικαιώματα, ισότητα και συλλογική δύναμη. Μια εικόνα που συνοψίζει ολόκληρη τη ζωή της: δράση αθόρυβη, σταθερή, βαθιά πολιτική.
Η Νίτσα Αριστοδήμου δεν ήταν απλώς στέλεχος του Κινήματος. Ήταν φορέας αξιών. Και αυτές οι αξίες παραμένουν ζωντανές μέσα από τις γυναίκες που ενέπνευσε, τα κείμενα που άφησε, τους αγώνες που υπηρέτησε.
Ως Γυναικείο Κίνημα ΠΟΓΟ, την αποχαιρετούμε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Και δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να το υφαίνουμε το νήμα που κράτησε με τόση ευθύνη στα χέρια της.
Αιώνια να είναι η μνήμη σου αγαπητή μας συναγωνίστρια!
Λευκωσία 29 Ιανουαρίου 2025