Γράφει η Άννα Οκκά, μέλος ΕΣ ΠΟΓΟ Αμμοχώστου
Η βία κατά των γυναικών δεν ξεκινά πάντα με ένα χαστούκι. Ξεκινά με την ανισότητα, με τις προκαταλήψεις, με τις κοινωνικές δομές που μαθαίνουν στις γυναίκες να σιωπούν και να υπομένουν. Η ίδια λογική που υποτιμά τη δουλειά, τη φροντίδα και την προσφορά των γυναικών είναι αυτή που νομιμοποιεί —σιωπηλά ή φανερά— τη βία εναντίον τους.
Η γυναίκα που εργάζεται χωρίς δικαιώματα, με χαμηλό μισθό, με φόβο απόλυσης, είναι η ίδια γυναίκα που συχνά εγκλωβίζεται σε μια σχέση εξάρτησης και κακοποίησης. Η οικονομική ανασφάλεια δεν είναι μόνο ταξικό ζήτημα· είναι και ζήτημα ελευθερίας. Γιατί καμία γυναίκα δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερη όταν εξαρτάται οικονομικά, όταν δεν έχει δικό της εισόδημα, φωνή και στήριξη από το κράτος.
Η βία και η εργασιακή ανισότητα είναι δύο πλευρές του ίδιου συστήματος που βάζει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο, τη σιωπή πάνω από τη δικαιοσύνη. Είναι το ίδιο σύστημα που θεωρεί φυσικό οι γυναίκες να δουλεύουν διπλά —στην εργασία και στο σπίτι— χωρίς αναγνώριση και χωρίς ίσες ευκαιρίες.
Αν θέλουμε να πατάξουμε τη βία, πρέπει να παλέψουμε για ισότητα στην εργασία, για κοινωνική προστασία, για δημόσιες δομές φροντίδας και για μισθούς που επιτρέπουν στις γυναίκες να ζουν με αξιοπρέπεια. Η εξάλειψη της βίας δεν θα έρθει μόνο με νόμους, αλλά με πολιτικές που δίνουν πραγματική δύναμη και αυτονομία στις γυναίκες.
Η μάχη αυτή είναι ταξική, κοινωνική και βαθιά πολιτική. Είναι μάχη για ένα κράτος που δεν θα κλείνει τα μάτια, αλλά θα στηρίζει. Για μια κοινωνία που δεν θα ζητά από τις γυναίκες να είναι “δυνατές”, αλλά θα είναι η ίδια δίκαιη.
Γιατί μόνο όταν οι γυναίκες είναι ελεύθερες, μπορεί να είναι ελεύθερη και η κοινωνία.